Şiirler
Rüyalarım yeter

Güneş doğuyor, şafak çok güzel, her taraf pırıl pırıl aydınlık
ben uykudan uyanıyorum ama etrafım karanlık.

Rüyamda perişanım, yorgunum ama canım koşmak istiyor
ovalar dikenlerle dolu, vadileri su basmış, yollar uzun ve tozlu,
olsun ben yinede koşacağım, terleyeceğim, esen sabah rüzgarını
saçlarımın tellerinde hissedeceğim.

Yalın ayak basınca ova dikenlerine, canım yanıyor, kanım akıyor
vadilerdeki suların derinliklerine batıyorum nefesim yetmiyor boğuluyorum
atılınca uzun yollara gücüm yetmiyor, tozlar içinde olduğum yerde kalıyorum.

Ne olursun güzelim uyandırma beni rüyalarım bana kalsın.

Uyandırdın beni hani rüyalarım nerede?
hani o çıkmazda da olsa hevesim o ümitlerim?

Sanki sabah güneşi doğunca, herkesin aksine bana yeni bir gün başlamıyor,
şimdiden bitkin ve çok yorgunum, acaba bu günün akşamı nasıl olacak?
binbir güncellik, binbir saniyeler, işte oldu akşam.

Güneş batıyor, gurup çok güzel,
her tarafı sarıyor yavaş yavaş, tatlı bir karanlık,
heyecanlanıyorum bu gece acep bana ne getirecek?

Düşünüyorum, hayat dolu parlayan güneşin altında ne buldum ki?
karanlık gecelere ümit bağlıyorum.

Her zamanki gibi geç vakit yatarım
sağa sola kıvranır tam sabah olacağı zaman,
hani o herkesin yeni günü heyecanla, merak içinde bekledikleri anda,
ben dalarım yine bir rüyaya
hep yeni yeni çıkmazla her zaman aynı
kısa bir rüyada bile, bir koca gün yaşamış kadar yorgunluk içinde uyandırılırım.

Yapma güzel! Ne olursun uyandırma beni!

Biliyorum bu gününde bana getireceği bir şey yok.
beni bir an olsun mutlu edemeyecek.

Bırak beni rüyalarımla yaşayım.